BlooD of LOVE 2-2
posted on 11 Jan 2010 16:43 by hibadino
โต๊ะไม้สีโอ๊คสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกลางตั้งไว้กลางห้อง มีเก้าอี้ไม้สีเดียวเข้าชุดวางล้อมรอบทั้งหมด 4 ตัว
“นั่งตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปเอาเงินมาจ่าย.....”
ฮิบาริว่าพลางถือช่อดอกใหญ่เดินออกไปทางประตูข้างฝาห้องอีกฝั่ง ทิ้งให้ดีโน่ที่รับรอเงินก็เก้ออยู่ผู้เดียวในห้อง สายตาสีอำพันส่องรอบห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ตามมาด้วยการมาเยือนของเมดสาวสวย เธอสีผมสีดำสอยสั้น ดวงตาสีดำกลมโตที่อีกข้างถูกปิดด้วยผ้าปิดตาลายหัวกระโหลก
“เชิญรับน้ำชาและคุ๊กกี้รอฮิบาริซังไปก่อนนะคะ”
โคลมวางแก้วเซรามิกสีสวยลงลายลงตรงหน้าดีโน่ ตามด้วยคุ๊กกี้ช็อกโกแลตชิปที่วางเรียงใจจานสีเหลืองนวล
“เอ่อ.....ผมแค่รอรับเงินจากลูกค้าเท่านั้นนะครับ ไม่ต้องให้ผม.....”
ดีโน่หยุดพูดเมื่อลมพัดจากหน้าตามาวูบใหญ่จนผมสีทองสะบัดปลิว
“อึก!!”
ร่างสีทองแลเห็นสีหน้าของเมดน้อยตึงเครียดราวกับอดกลั้น ทำให้เขารีบยกชาขึ้นดื่มด้วยความคิดที่ว่า ‘ไหนๆเขาก็อุตส่าห์ทำมา ไม่ทานคงทำให้เสียใจแย่’
“อร่อยมากครับ ^~^”
ทั้งๆที่รสชาติมันปะแล่มๆ แต่ก็ต้องยิ้มไว้........
“หอมจังนะคะ........”
หือ?หอม?....
“เอ่อ.....หมายถึงชาเหรอครับ? ผมก็ว่ามันหอมดีนะครับ”
“ไม่ใช่ค่ะ.....ฉันหมายถึง.......คุณ........”
หือ? (รอบ 2 )
หอมไงอ่ะ? ผมก็ใช้สบู่ธรรมดาที่หาได้ตามร้านโชว์ห่วยนี่หว่า?
ดีโน่ยกแขนของตนขึ้นดมฟุดฟิด
“เป็นเลือดผสมสินะคะ...”
“เอ่อ.....ผมเลือดกรุ๊ป (?) [ละไว้เพราะมะหมาไม่รู้] นะครับ ไม่ใช่ผสมแน่ครับ”
“โคลม!!!”
เสียงของฮิบาริดังขึ้น เขาเดินทะมึนเข้ามาด้วยอารมณ์บูดสุดๆ โดยไร้ซึ่งช่อดอกพาสคาลิ สงสัยเอาไปใส่แจกันในห้องแล้วมั้ง?
“ขืนเธอพูดมากกว่านี้อีก......”
“ขะ.....ขอโทษค่ะ!!”
ร่างเล็กดูทรมานทันทีที่มือของเมฆาหนุ่มกำขึ้น มือเล็กกดหน้าอกเหมือนโดนบีบที่หัวใจ จนทรุดลงไปต่อหน้าดวงตาสีอำพันที่เบิกกว้าง
“พะ....พอเถอะครับ!! เธอไม่ผิดอะไรนะครับ!!”
ดีโน่รีบเข้าไปบังร่างที่ทรุดลงไป มือเรียวยกกำมือร่างสูงที่บีบแน่น ลูกแก้วสีดำวาวโรจน์ มองลูกแก้วสีอำพันที่แข็งร้าวด้วยความโมหะสุดๆ แต่แล้วจู่ๆ มือที่กำแน่นก็คายออก พร้อมกับร่างเล็กของโคลมที่ร่วงไปกองกับพื้น
“หึ!!”
มุมปากหยักยิ้มขึ้น ก่อนที่จะกระชากร่างสีทองที่กำลังหันไปมองร่างที่กองไว้ แล้วรีบเดินออกจากห้องนั้นไปทันที
“นี่!! จะไปไหนน่ะ? เคียวยะ!!”
ปากอิ่มโวยวายตลอดทาง ร่างทั้งร่างถูกฉุดกระชากไปตามทางจนออกมาถึงตู้กระจกแก้วในสวนที่มีดอกไม้ผลิบานที่เดียวในพื้นที่นี้
“อะ....โอ๊ย!!”
ร้องลั่นยามโดนกระชากแล้วเหวี่ยงลงไปในกองพุ่มหญ้า กลีบดอกสีเหลืองรอยล่องตามแรงที่ร่างกระทบพื้น ตามมาด้วยการลงกลอนที่ประตูตู้กระจก
“นี่!! จะทำอะ....อุ๊บ!!”
ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างทันทีที่ริมฝีปากถูกปิดด้วยเรียวปากอิ่ม ฮิบาริใช้มือบีบคางของดีโน่เพื่อเปิดปากที่ปิดแน่นจนอ้าออกและสอดลิ้นเข้าไปควานหาความหอมหวานในโพรงปาก
“อื๊อ......”
เสียงอู้อี้ในลำคอถูกส่งออกมา ยามลิ้นร้อนรุ่มดุนดันลิ้นของตนจนต้องตอบสนองกลับอย่างช่วยไม่ได้ มือทั้งสองพยายามผลักไหล่กว้างให้ออกห่าง หากแต่ยิ่งผลักกลับยิ่งบดเบียดแน่นขึ้น จนแรงผลักไสอ่อนลงจนมือตกลงไปข้างลำตัว
“แฮ่กๆๆ......”
เมื่อถอนริมฝีปากออก ก็เกิดน้ำเชื่อมไหลเยิ้มนิดที่มุมปากหวาน ดวงหน้านวลขึ้นสีระเรื่อ หอบหายใจแรงจนร่างโยน
“อยากรับผิดชอบแทนก็แบบนี้!! ทีหลังก็จำไว้ว่า อย่าช่วยใครง่ายๆ!!”
เสียงที่ดูไม่มีความรู้สึกใดๆดังขึ้น ดีโน่ยกมือขึ้นปาดน้ำลายที่เยิ้มออก แล้วตอกกลับไป
“ไม่ได้รับผิด!! แต่คนไม่ผิดก็คือไม่ผิดอยู่ดี! ผมไม่ได้รับผิดแทนใคร!....เอาเงินมาได้แล้ว ผมจะได้กลับซะที!!!”
“คิดว่านายจะได้กลับรึไง?"
..........................................
ต่อนะงับ ต่อๆ ^V^